مراتع، یکی از ارزشمندترین سرمایههای طبیعی هر سرزمین هستند؛ سرمایهای که هم بستر تولید علوفه و رونق دامداری است و هم نقشی اساسی در حفظ خاک، تغذیه سفرههای آب زیرزمینی، جلوگیری از فرسایش و پایداری اکوسیستم ایفا میکند. در استانی مانند زنجان که بخش قابل توجهی از جمعیت روستایی معیشت خود را از دامداری و بهرهبرداری از مراتع تأمین میکنند، حفاظت از این منابع تنها یک ضرورت زیستمحیطی نیست، بلکه تضمینکننده آینده اقتصادی و اجتماعی منطقه نیز به شمار میرود.
